หมายเหตุ บทความเรื่องนี้มาจากนิตยสาร Motorcycle Classics ในชื่อ "DAD'S BMW" เขียนโดย Greg Williams และ ภาพโดย Bill Costello และ Markus Hartel

ได้อ่านบทความน่าสนใจเกี่ยวกับการอนุรักษ์ BMW R50 ปี ค.ศ. 1958 จากนิตยสาร Motorcycle Classics รู้สึกประทับใจมากกับเรื่องราว ที่มาจึงขอนำมาแบ่งปันเพื่อนนักอนุรักษ์ นักนิยมมอเตอร์ไซด์โบราณ เลือกแปลเฉพาะบางส่วนที่คิดว่าเหมาะสม และ หวังว่าจะเป็นข้อคิดในการอนุรักษ์ และ ถ่ายทอดสิ่งนี้สู่รุ่นต่อไป...

ภาพซ้าย BMW R50 ปี 1958 ที่มาของเรื่องราวนี้ หลังจากการที่ได้อนุรักษ์สมบูรณ์ โดย Bill Costello.

เรื่องราวที่มาของ BMW R50 คันนี้ เริ่มต้นในปี ค.ศ. 1961 ริชาร์ด คอสเตลโล่ [Richard Costello] อายุ 23 ในขณะนั้น สนุกกับการขับขี่มอเตอร์ไซด์ และ เคยเป็นเจ้าของมาก่อนสองคัน ต้องการได้มอเตอร์ไซด์เพื่อเดินทางไปเรียน ซึ่งขณะนั้นเขาเป็นนักศึกษาคณะวิศวกรรมศาสตร์ ที่มหาวิทยาลัย Madison ที่รัฐ Wisconsin.และด้วยเงินที่มีไม่มาก ตัดสินใจซื้อ BMW R50 มือสองอายุสามปี คือ ปี 1958 ซึ่งในเวลานั้น BMW Motorcycle กำลังมีชื่อเสียงดีมากในอเมริกา ในแง่ความทนทาน และ เงียบเมื่อเทียบกับรถอื่นๆ โดยเฉพาะรถมอเตอร์ไซด์จากอังกฤษ

ริชาร์ดขับขี่ทั้งเรียนหนังสือ และ ทำงานเพื่อเลี้ยงครอบครัวที่เพิ่งเริ่มต้น และ ด้วยนิสัยที่ชอบการขับขี่ เขา และ ภรรยาชื่อ ทรินี่ [Trini] เดินทางท่องเที่ยวอย่างสนุกสนานด้วย R50 นี้และ ทำให้เข็มไมล์วิ่งไปร่วม 60,000 กว่าไมล์ ก่อนที่ทั้งคู่จะย้ายมาตั้งรกรากที่เขต ควีนส์ นิวยอร์ค [Queens, New York] เพราะ ริชาร์ด มาเป็นอาจารย์สอนวิศวฯ ที่ Cooper Union Engineering School. ริชาร์ดก็ยังใช้ BMW R50 คันเดิมขับขี่ไปทำงาน หรือ บางทีใช้รถไฟใต้ดิน

ภาพซ้าย ริชาร์ด และ ทรินี่ บน BMW R50 ปี ค.ศ. 1958 ที่เป็นที่มาของเรื่องนี้

แต่จุดหักเหคือในปี ค.ศ. 1969 ขณะที่ขับขี่อยู่บน Grand Central Parkway รถเกิดลื่นไถล และ ริชาร์ด กระเด็นออกจากตัวรถ อุบัติเหตุครั้งนั้นทำให้ริชาร์ด กระดูกหักถึง 9 แห่งรวมทั้งกระดูกซี่โตรง และ ไหปลาร้า ในเวลานั้น ทรินี่ กำลังใกล้คลอด บิลล์ [ผู้ที่จะมาเป็นเจ้าของรถคันนี้ในเวลาต่อมา] พอดี และ ทรินี่ยื่นคำขาดขอให้ริชาร์ด สัญญาว่าจะเลิกการขับขี่มอเตอร์ไซด์อีกต่อไป และ ริชาร์ด ด้วยความรักภรรยายอมรับสัญญานั้น

ภาพขวา R50 ที่ถูกจอดพักหลังจากอุบัติเหตุ และ สัญญาที่ให้ไว้จากปี ค.ศ. 1969

แต่สัญญาในการไม่ขี่ ริชาร์ด ไม่ได้ขายรถ R50 คันนี้กลับเก็บไว้ในที่จอดรถในบ้าน ถึงแม้หลายปีต่อมา R50 คันนี้จะถูกย้ายไปจอดไว้ที่บ้านของพ่อของตนเอง เนื่องจากความจำกัดของที่ในบ้าน และ ในที่สุดก็ถูกนำมาเก็บที่บ้านหลังสุดท้ายของ ริชาร์ด ที่ Long Island, New York. [ภาพบนขวา] ในขณะที่บิลล์ โตขึ้นมา เขาจะได้ยินพ่อเล่าเรื่องความสนุกสนานในการขับขี่ และ ความดีของ R50 นี้มาตลอด บิลล์ และ เพื่อนๆเคยล้อพ่อเล่นว่าเมื่อไรพ่อจะซ่อมแซมทำให้มันกลับมามีชีวิตชีวาอย่างที่พ่อเคยเล่าให้ฟัง

ริชาร์ด เป็นคนที่ชอบเรื่องเกี่ยวกับเครื่องยนต์ และ เครื่องมือในการทำงาน เสียชีวิตด้วยโรคหัวใจล้มเหลวฉับพลัน เมื่อวัย 71 ในปี 2009 หลังจากที่ได้ฉลองครบรอบการแต่งงานกับ ทรินี่ ครบ 50 ปีได้ไม่นาน และ เมื่องานศพเสร็จสิ้นลง ทรินี่ต้องการที่จะขายเครื่องมือทุกอย่างที่ริชาร์ด สะสมมาตลอดชีวิต รวมทั้ง BMW R50 คันนี้ด้วย โดยให้บิลล์ มาช่วยในการจัดการ

บิลล์ ไม่ต้องการขาย R50 ออกไป และ พยายามที่จะหว่านล้อมแม่ที่จะเก็บไว้ต่อ ขณะที่เขาชวนภรรยาลงไปดูรถในที่เก็บ ภรรยาของเขาพบแผ่นกระดาษพันอยู่ที่ปลอกยางมือหมุนคันเร่ง ที่มาจากกระดาษโน๊ตสีเหลือง [Yellow Note Paper] ลายมือที่เขียนจากพ่อด้วยดินสอ

ภาพซ้าย โน๊ตลายมือที่เขียนโดย ริชาร์ด "อะหลั่ยใส่อยู่ในกระโหลกไฟหน้า และ ไฟท้าย เครื่องมือพิเศษอยู่ที่เก็บเครื่องมือ พ่อต้องการให้ซ่อมรถคันนี้ และ รู้ว่าเราจะทำสำเร็จได้. ริชาร์ด คอสเตลโล่" และเหน็บไว้ที่แฮนด์

บิลล์เอาโน๊ตที่พ่อเขียนให้แม่ทรินี่ ดู และ ได้รับคำตอบว่า "ถ้าอย่างนั้น เดาว่าเราคงไม่ขายมอเตอร์ไซด์คันนี้..." และ บิลล์คิดว่า นี่คือความหมายที่พ่อเจตนาให้เขาสามารถมีความอดทนต่อการที่สูญเสียพ่อที่เขารักมาก

บิลล์ เริ่มต้นด้วยการหาข้อมูลทางเวปไซด์ และ พบผู้เชี่ยวชาญการอนุรักษ์ชื่อ Peter Nettesheim ซึ่งมีพิพิธภัณฑ์ BMW อยู่ไม่ไกลจากที่อยู่ของเขา บิลล์เขียนอีเมลเล่าสภาพรถ และ ขอคำปรึกษาช่วยเหลือในการที่จะซ่อมแซม

ภาพขวา ปีเตอร์ [Peter Nettesheim นักอนุรักษ์ที่มีชื่อเสียง และ มีพิพิธภัณฑ์ BMW รวมถึงหนังสือที่สวยมาก ผู้เข้ามาช่วยให้ R50 คันนี้กลายมาเป็นความจริงที่ ริชาร์ด ให้มรดกไว้แก่ลูกชาย บิลล์

เมื่อปีเตอร์ มีโอกาสมาดูรถเพียงไม่กี่นาที ก็บอกว่า เขาน่าจะทำให้เครี่อง รถติดได้ไม่ยากนัก และ ปีเตอร์เปลี่ยนท่อน้ำมัน ทำความสะอาดหัวเทียน ใส่น้ำมันลงในถัง เปลี่ยนลูกลอยในคาร์บิวฯ ปีเตอร์ลองเหยียบคันสตาร์ทสองสามครั้งแต่ไม่ติด และ ลองเข็นออกมาที่ถนนโดยให้บิลล์ช่วยดันรถลงเนิน แค่ดันสตาร์ท กระตุกคลัทช์ ครั้งเดียวเครื่องรถก็ติดได้ และ เสียงเครื่องวิ่งปกติดี ด้วยความช่วยเหลือ และ การแนะนำ ของปีเตอร์ บิลล์ตัดสินใจที่จะอนุรักษ์ R50 คันนี้เอง

บิลล์ใช้ห้องใต้ดินที่บ้านของพ่อเขาเองเป็นอู่ซ่อม สั่งหนังสือคู่มือการซ่อมเพื่อช่วยการทำงาน บางอย่างที่เขาทำไม่ได้ เช่นเรี่องเครื่องได้รับความช่วยเหลือจากปีเตอร์ และ ของบางอย่างก็ส่งออกไปยังแหล่งที่เป็นผู้เชียวชาญ  และ บิลล์ก็เปลี่ยนแฮนด์สูงเป็นแบบธรรมดา เบาะยาวมาเป็นเบาะเดี่ยว และ เติมไฟเลี้ยว Hella.

ภาพซ้าย BMW R50 ปี 1958 ที่กลับมามีชีวิตใหม่ด้วยการอนุรักษืของลูกชาย และ ความช่วยเหลือของปีเตอร์ ในสภาพที่สมบูรณ์ ตามที่พ่อทิ้งโน๊ตไว้ให้ก่อนเสียชีวิต

ในระหว่างการซ่อม บิลล์ไม่เคยขี่มอเตอร์ไซด์ใหญ่ ตัดสินใจเข้าเรียนการขับขี่แบบปลอดภัยพร้อมทั้งสอบทำใบขับขี่ และ ครั้งแรกที่ได้ใบอนุญาต รถคันแรกที่เขาขี่คือ R50 คันที่พ่อทิ้งไว้ให้เป็นมรดก

ภาพขวา แผ่นป้ายโลหะ ที่ติดอยู่บนบังโคลนท้าย "แด่พ่อ ผู้ที่สอนผมทุกๆกอย่างที่ควรรู้ในชีวิต รวมทั้งการอนุรักษ์ BMW คันเก่าที่ตกทอดมาสู่ผม...ริชาร์ด คอสเตลโล่ 16 เมษายน 1938-2 มิถุนายน 2009"

ภาพล่าง บิลล์ คอสเตลโล่ ขณะขับขี่ R50 มรดกที่พ่อให้ และ เขาอนุรักษ์

หลายครั้งที่ บิลล์ได้ขับขี่ R50 เขาจะย้อนคิดไปถึงเรื่องที่พ่อเล่า และ คิดว่าเมื่อ 50 ปีก่อนหน้านี้ พ่อคงสนุกกับการที่ได้ขี่รถคันนี้เหมือนที่เขาได้มีโอกาส ในขณะนี้

สิ่งหนึ่งที่ บิลล์ ทำหลังจากทำรถเสร็จ คือการตัดต่อวีดิโอ ที่รวมภาพเก่าของพ่อ รถ R50 รวมทั้งภาพจากการอนุรักษ์ เป็นการอุทิศให้กับเรื่องราวของพ่อ และ BMW R50 นี้ เขาใส่ไปในเวปไซด์ YouTube และเพียงในไม่กี่เดือนมีผู้เข้าชมถึงกว่า 350,000 ครั้ง และ บิลล์ได้รับเมลมากมายจากวีดิโอนี้

 [สนใจวีดิโอนี้ชมได้ที่   www.MotorcycleClassics.com/dadsbmw ]

ภาพบนซ้าย-ขวา R50 ที่เป็นเรื่องราวของพ่อ ที่ทิ้งมรดกให้ลูกได้อนุรักษ์ และ รู้คุณค่าของ BMW Vintage.